“ေမာလိုက္တာ”
“မယ္ျမ”
“မယ္”
“မယ္”
ဖေယာင္းတိုင္မီးက အေမွာင္ကို တြန္းထုတ္ေနတယ္။
မီးညႊန္႕က တိုလိုက္ ရွည္လိုက္မို႕ အလင္းအ၀ိုင္းက ၾကီးလာရင္ ခပ္၀ါး၀ါး မ်က္ႏွာေလးႏွစ္ခုကုိေတြ႕ရတယ္။
အလင္းအ၀ိုင္းက ေသးသြားရင္ အေမွာင္က ႏွစ္ေယာက္လုံးကို ၀ါးမ်ိဳသြားသည္။
“က်ဳပ္ရွိေနပါတယ္ ကိုျမိဳင္”
ရုတ္တရက္ ေလေအးတခ်က္က ၀င္လာေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္မီးက ျငိမ္းမလိုျဖစ္သြားသည္။
မိုးသံေလသံမွအပ ပတ္၀န္းက်င္တခုလုံး သက္မဲ့ေနသည္။
ျပန္လင္းလာတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္မီးေအာက္မွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားတဲ့ ႏို႕ဆီခြက္အခြံေလး။
ဖေယာင္းသားေတြ ၀ေနတယ္။ ေခါင္းရင္ဘက္မွာေတာ့ ေခါင္းတခုလုံး ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနျပီး
အသားေတြက ေခ်ာက္ကပ္ေနလို႕ အရိုးေပၚအေရဖုံးေနတဲ့မ်က္ႏွာ။
သူမပါးစပ္က တလႈပ္လႈပ္နဲ႕ အဖြားအိုတစ္ေယာက္။ မိုးသက္ေလျပင္းထဲ
တဲအိုေလးထဲမွာ အဖြားအိုစုံတြဲ ေလဆန္ကိုလဲ ေတာင့္ခံရင္း ေလဆုန္ကိုလဲ
အခ်င္းခ်င္းလက္ခ်င္းယွက္ သူတို႕ခြန္အားရွိသေလာက္ ကူးခတ္ေနၾကသည္။
ပိတ္ျဖဴရင္ဖုံးပါးပါးေလးနဲ႕ သူမလဲ ခ်မ္းေနရွာသည္။ သို႕ေသာ္ သူမမ်က္၀န္းက
ေကာက္ရိုးတမွ်င္ကို သံေယာဇဥ္ပိုးခ်ည္ၾကိဳးေတြနဲ႕ ရႈန္းကန္ယက္လုပ္ေနသည္။
ခြန္အားမဲ့ျခင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ အားမရျခင္းေတြေတြ႕ရသည္။ သို႕ေပမယ့္
မေလွ်ာ့ေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က သူမလက္ေတြကို ခိုင္ျမဲေနေစသည္။
ပက္လက္ေလးလွဲေနတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုက သူမအတြက္ တစ္ကမ္ဘာအလား။
သူမလိုပင္ ဆံျဖဴျဖဴေတြ အသားမဲ့ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးတခုကို ေငးေမာလို႕။
သူအေတာ္ပင္ပန္းေနရွာျပီး။ သူဟာ သူမအတြက္ တစ္သက္လုံး ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္။
ေဟာခုလဲ သူရုန္းကန္ေနရွာတယ္။ ဒါက သူ႕အတြက္ရုန္းကန္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။
သူမအတြက္ သူရုန္းကန္ေနတာ။ သူ မရွိေတာ့ရင္ သူ မရွိေတာ့ရင္။ သူ သူမကို
စိတ္မခ်ရွာဘူး။ ေဟာဒီတဲအိုေလးမွာ သူ သူမကို မထားရက္ႏိုင္ရွာဘူး။
ေခါင္တိုင္ကလႈပ္ရမ္းသြားသည္။ ေလျပင္းေတြ ပိုထန္လာသည္။ မိုးသားတစက္က ေပါက္ကနဲ႕
ဖေယာင္းတိုင္ခြက္ေပၚက်သည္။ အေမွာင္ကို စိုးထိတ္သြားတဲ့ သူမ လက္ေတြက
အလုိလို ဖေယာက္တိုင္ေလးကို ကာလိုက္သည္။ ေဟာဒီလို သူမလက္ေတြနဲ႕ သူ႕ကို
ကာကြယ္ေပးခ်င္ရဲ့။ ေဟာဒီလက္ေတြနဲ႕ သူမ သူ႕ကို တြဲထူေပးခ်င္ရဲ့။ သို႕ေသာ္
သူမမွာ ခြန္အားမရွိဘူး။ ဖေယာင္တိုင္းက တစတစ တို၀င္လာသည္။
သူ႕အသက္ရွဴသံလဲ တိုးသြားသေယာင္သူမထင္သည္။ ”ကိုျမိဳင္” ေလျပင္တခ်က္၀ိုက္
ကနဲ႕ သူမ ရွိဳက္သံက တဲေခါင္တိုင္ပင္ လႈပ္သြားသည္။ သူမကေလးေတြကို
သတိရသြားသည္။ သူတို႕ေလးေတြ အေ၀းျမိဳ႕ေတြဆီမွာ အဆင္ေျပပါစ။ ဟိုးတုန္းက
ဒီတဲေလးမွာ မိသားစု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးရွိခဲ့ဖူးသည္။ ကိုျမိဳင္က တံငါလုပ္သည္။
သူမက ပဲေကာက္သည္။ ရရစားစားပင္။
“မယ္ျမ” “ကိုျမိဳင္” “မယ္ျမ စိတ္မပူနဲ႕”
“ငါ မေသႏိုင္ပါဘူး” “ကိုျမိဳင္ စကားသိပ္မေျပာနဲ႕ တရားေလးမွတ္ေနပါ ကိုျမိဳင္ရယ္”
“မယ္ျမ အတြက္မပူပါနဲ႕” သူမ ရႈိက္သံက တိတ္တခိုး တိုးငင္ေနသည္။
သူၾကားသြားေလသလား။ တခ်က္တုံ႕ကနဲ သူလႈပ္သြားသည္။ တိုးတိုးေလး “မယ္ျမ”
သူမ ေခၚသည္ဟုထင္မိတာလား။ သူေခၚေလသလား။ အေ၀းက ေခြးအူသံသဲ့သဲ့ၾကားရသည္။
သူမ စိတ္အားငယ္လာသည္။ မ်က္ရည္တစ္စက္က သူမပါးျပင္မွ ေပါက္ကနဲ႕ က်သည္။
ကိုျမိဳင္ေမာသြားသည္ ထင္သည္။
တုပ္တုပ္မွ်မလႈပ္ေတာ့။ သူမျငိမ္ျငိမ္ေလးေနသည္။ သူႏိုးမွာ စိုးသည္။
သူေအးခ်မ္းပါေစ။ သူသက္သာပါေစ။ သူမ ရင္ထဲ ပဲတင္သံထပ္ေနသည္။
ရင္ဘက္ထဲက ေအာင့္သလိုလိုမို႕ သူမ အသာအယာ သူ႕ေဘးမွာ လဲလိုက္သည္။
ၾကမ္းခင္းေပါက္မွ ေလေအးက သူမကို ၾကက္သီးထေစသည္။ သူမ မီးစာေလးကို
ေငးရင္း သူမ မိုးသက္ေလျပင္းေတြကို နားေထာင္းရင္း သူမ သူ႕အသက္ရွဴသံကို
နားစြင့္ရင္းသူမ သူမ တျဖည္းျဖညး္ မ်က္ေတာင္ေတြ ေငးစိုက္လို႕ တေမွးေမွး။
တဲအိုေလး ခဏာတာ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဖေယာင္းတိုင္မီက ယိမ္းကလွ်က္။
တဲေခါင္တိုင္ၾကီးက တက်ီက်ီ။ မိုးစက္ေလးက တခါတရံ သူမ
လက္ဖ၀ါးတည့္တည့္က်သည္။ေခြးေတြက အူသည္။ နံနက္ခင္းက
အလင္းေဖါက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းက လယ္ေတာဆင္း သီခ်င္းသံ ၾကားရသည္။
တဲကေလးသည္ တိတ္ဆိတ္လွ်က္။ ဖေယာင္းတိုင္က ေလာင္စာကုန္သျဖင့္
ျငိမ္းခဲ့ျပီးျပီ။ လက္ေခ်ာင္းကေလးတဖက္ တခ်က္လႈပ္လိုက္သည္။ ေနာက္
မ်က္၀န္းေတြ တခ်က္ ေဟာေနာက္တခ်က္ ခတ္လိုက္သည္။ လယ္ေတာ ယာခင္း
တဲေလး အားလုံးအားလုံးျငိမ္သက္လွ်က္ရွိေလျပီ။ မ်က္၀န္းက
လုံးလုံးဖြင့္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ “မယ္ျမ” “မယ္ျမ” ။ သူေငးလွ်က္ ျငိမ္းေနေသာ
ဖေယာင္းတိုင္ငုတ္တိုကို ၾကည့္သည္။ သူမသည္ ျငိမ္လွ်က္ ေငးလွ်က္ ေတြးလွ်က္
မ်က္ရည္တို႕သည္ ခမ္းေျခာက္ေနသည္။ ငိုမရ ရယ္မရ ႏႈတ္ခမ္းတို႕
တလႈပ္လႈပ္ေပမယ့္ သူ ဆိုမရေလျပီ။ လွဲရင္း ထဖို႕သူအားမရွိျပီ။ သူအနားမွာ
ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ထိ အေဖာ္ျပဳလွဲစက္ျခင္းနဲ႕သူမ ၾကိဳတင္ထြက္ခြာသြားႏွင့္ေလျပီ။
သူရဲ့ေနာက္ဆုံး ႏႈတ္ဆက္သံ မယ္ျမ ကုိသူမ မၾကားရွာေတာ့။ သူသည္လည္း
ေနာက္တခြန္းေခၚရန္အတြက္ သူ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူ႕စိတ္၀ိဥာဥ္သည္လည္း
မယ္ျမအဆုံး ျငိမ္သက္စြာ ထြက္ခြာသြားပါေတာ့သည္။
No comments:
Post a Comment